Tanrı bizi dar düşünce kalıplarına ya da sınırlı bir imana hapsolmuş bir yaşam sürmeye çağırmaz. İbrahim’i yaptığı gibi bizi de dışarı çıkarmak ve gökyüzüne yalnızca gözlerimizle değil, yüreğimizle de bakmayı öğretmek ister. Tanrı’yla yürüyen kişi, anlık olanın ve kendisinin ötesini görmeyi öğrenir.…

En yüksek ruhsal yaşam, sürekli çabayla değil, akıcılıkla nitelenen yaşamdır; Hezekiel’in görümünde gördüğü derin nehir gibi. Bu nehre dalan kişi, akıntıya karşı mücadele etmeyi bırakmayı ve onun gücüyle taşınmayı öğrenir. Tanrı, bizim de böyle yaşamamızı ister: Varlığının rehberliğinde doğal bir biçimde ilerleyerek,…

Tanrı’yla gerçekten yürüyenler, kurtuluşun yalnızca geçmişte yaşanmış bir olay olmadığını deneyimleriyle bilirler. Kurtuluş, her gün yaşanan bir gerçeklik, sürekli bir ihtiyaçtır. Kendi yüreklerinin zayıflığını, ayartıların gücünü ve düşmanın kurnazlığını az da olsa bilenler, Rab’bin sürekli yardımı olmadan zafer kazanmanın mümkün olmadığını bilirler.…