“İnsanın adımları Rab tarafından yönlendirilir; öyleyse insan kendi yolunu nasıl anlayabilir?” (Süleyman’ın Özdeyişleri 20:24).
Çoğu zaman yaşamın rutininden, dünyadaki rolümüzün sıradanlığından ya da büyük fırsatların veya takdirin yokluğundan yakınarak kendimizi sürüklenmeye bırakırız. Çabalarımız boşa gidiyormuş, yıllar amaçsızca geçiyormuş gibi hissederiz. Bu tutumu benimsediğimizde, aslında her adımımızı yönlendiren sevgi dolu bir Baba’nın özenli varlığını inkâr etmiş oluruz. Sanki Tanrı bizi unutmuş gibi, bizim için ideal yaşamın nasıl olması gerektiğini O’ndan daha iyi biliyormuşuz gibi davranırız.
Bu tür düşünceler, hâlâ Yaratıcı’nın talimatlarına tamamen boyun eğmemiş bir yürekte doğar. İnsan Tanrı’nın güçlü Yasası’nı reddettiği sürece ışığının kaynağından uzak kalır ve bu da kaçınılmaz olarak ruhsal körlükle sonuçlanır. Bu içsel karanlığın içinde ne kadar çaba gösterirsek gösterelim, nereye gittiğimizi asla açıkça bilemeyiz. İtaatin ışığı olmadan yaşam karmaşık, düş kırıklığı verici ve yönsüz görünür. Fakat bir çıkış yolu vardır ve bu yol bir kararla başlar: itaat etmek.
Rab’bin buyruklarına içtenlikle yöneldiğimizde görkemli bir şey gerçekleşir. Karanlık yerini ışığa, karmaşa ise açıklığa bırakır. İmanın gözleriyle görmeye başlar ve Tanrı’nın bizi hiçbir zaman terk etmediğini anlarız. O, basit ve gizli yollarda bile bizi bilgelikle yönlendirmektedir. Bu yeni bakış açısında, sadık kalanlar için en iyisinin ayrıldığına dair esenlik, huzur ve güven buluruz. İtaatle aydınlanan bu yolculuğun nihai varış noktası ise görkemlidir: Mesih İsa’da sonsuz yaşam; orada her şey sonunda anlam kazanacaktır. -Stopford A. Brooke. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.
Benimle dua et: Sevgili Tanrı, görüşüm sınırlı olduğunda ve yüreğim sessiz yakınmalar içinde kaybolduğunda bile sadık kaldığın, adımlarımı sevgiyle yönlendirdiğin için Sana şükrediyorum. Kaç kez rutinimi sorguladım, yaşamımın sıradanlığından yakındım ya da takdir edilmek istedim; her ayrıntının Senin denetiminde olduğunu unuttum.
Babam, bugün Senden bütün yakınmaları bırakıp kutsal talimatlarına itaatte kararlı duran, teslim olmuş bir yürek vermeni diliyorum. Artık itaatsizliğin karanlığında yürümeyeyim; bunun yerine güçlü Yasanın’ın ışığını izlemeyi seçeyim. Ben fark etmesem bile zaten yapmakta olduğun şeyleri açıkça görebilmem için gözlerimi aç. Basit yolları kabul edebilmem için bana esenlik, en gizli adımlarda bile bilgelikle yönlendirdiğini bilerek sadık kalabilmem için güç ver.
Ey Kutsal Tanrı, itaat ettiğimizde her şey aydınlandığı ve anlam kazandığı için Sana tapıyor ve Seni övüyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prens’im ve Kurtarıcım’dır. Güçlü Yasan, gecenin ortasında yanan bir meşale gibidir; en sessiz vadilerde bile gösterdiğin özenin güzelliğini ortaya çıkarır. Buyrukların, beni sonsuz yaşam vaadine doğru kesinlikle yönlendiren göksel pusulalar gibidir; orada her çaba ödüllendirilecek ve her kuşku sonunda yanıt bulacaktır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.
