“Rab’bin adını çağıran herkes kurtulacak” (Yoel 2:32).

Tanrı’nın kutsallığı ve adaleti vicdanımıza açıkça göründüğünde, günahın içimizde açtığı uçurumu net bir şekilde görürüz. Adem’in düşüşünden miras kalan imansızlıkla lekelenmiş yozlaşmış bir yürekten gerçek bir umut filizlenemez. Gerçek durumumuzla yüzleştiğimiz bu anda, kendi dışımıza bakmaya başlarız; bir Kurtarıcı ararız, kendi başımıza asla yapamayacağımızı yapabilecek birini.

Sonra diri imanla, Tanrı’nın Kuzusu’nu, gökle yer arasında aracı olmak üzere gönderilen Oğul’u görürüz. Çarmıhta dökülen kan gözlerimizin önünde gerçek olur; O’nun gerçekleştirdiği kefaret yalnızca bir düşünce olmaktan çıkar ve tek umudumuz hâline gelir. Ancak bu kurtuluşu kavradıkça, ona giden yolun Baba’yı hoşnut etmekten geçtiğini de anlarız; seçip O’nun açıkladığı harika buyruklara göre yaşadığımızda bizi Oğul’a yönelten aynı Baba’yı.

İtaat bize bereket, özgürlük ve kurtuluş getirir. Eski kurbanlar, masum hayvanın ölümünden önce Yasa’ya sadakat gerektirdiği gibi, Baba da bugün kendi yollarında içtenlikle yürüyenleri Kuzu’ya yönlendirir. Yüreğimiz itaat etmeye hazır olsun ki O bizi kurtuluş kaynağına götürsün. —J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Kutsal Tanrı, içime baktığımda kurtuluşa ne kadar muhtaç olduğumu görüyorum. İçinde bulunduğum düşmüş durumdan kendi çabamla kurtulmam mümkün değil. Bu yüzden gözlerimi her temiz ve gerçek şeyin kaynağı olan Sana çeviriyorum.

Oğlun’un kurban oluşunun değerini görebilmem için gözlerimi aç ve yollarında sadakatle yürümeyi bana öğret. İsa’ya asla asi bir yürekle yaklaşmayayım; bunun yerine, iradene teslim olan ve her şeyde Seni hoşnut etmeye çalışan biri olarak yaklaşayım.

Ey sevgili Rab, kurtuluşun yalnızca Oğlun’da olduğunu bana gösterdiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, ruhumu O’nunla buluşmaya hazırlayan yoldur. Buyrukların beni kurtuluşa götüren basamaklar gibidir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.