“Rab’be seslenin, O yakındayken” (Yeşaya 55:6).
Pek çok Hristiyan, merhamet tahtının bulutlarla örtülü göründüğü zamanlardan geçer. Tanrı gizli, uzak ve sessiz gibi görünür. Gerçek bulanıklaşır ve yürek, yolu net göremez ve kendi adımlarında güven hissedemez. İçine baktığında, sevgiden çok az iz ve zayıflık ile yozlaşmanın birçok işaretini bulur; bu da ruhunu hüzne boğar. Kendisi aleyhine lehine olduğundan daha çok sebep görür ve bu da Tanrı’nın tamamen uzaklaştığından korkmasına neden olur.
Tam da ruhun bu karmaşasında, Rab’bin muhteşem buyruklarına itaat etme gerekliliği belirginleşir. Tanrı’nın Yasası’nın sağlamlığı üzerinde yürüyen için yol kaybolmaz; itaatsizler ise kendi gölgelerine takılır. İsa, yalnızca itaat edenlerin Baba tarafından Oğul’a gönderildiğini öğretti — ve işte bu gönderilişte ışık geri döner, zihin aydınlanır ve ruh yön bulur. Yüreğini ilahi buyruklara teslim eden, itaatin bulutları dağıttığını ve hayat yolunu yeniden açtığını fark eder.
Bu yüzden, gökyüzü kapalı göründüğünde, itaate daha da sıkı sarıl. Duygularının imanını yönetmesine izin verme. Baba, buyruklarını onurlandıranlara bakar ve ruhu doğru yola geri döndüren de O’dur. İtaat, her zaman karmaşa ile huzur, şüphe ile Oğul’a gönderiliş arasında bir köprü olacaktır. J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Yarın tekrar görüşmek üzere, eğer Rab izin verirse.
Benimle dua et: Sevgili Rab, bazen ruhumu saran karışık duygular arasında kaybolmamam için bana yardım et. Gökyüzü kapalı göründüğünde bile Sana bakmayı bana öğret.
Tanrım, yüreğimi güçlendir ki, duygularım aksini söylese bile Senin buyruklarına sadık kalabileyim. Senin Sözün, üzerinde yürüdüğüm sağlam temel olsun.
Ey sevgili Rab, bana itaat etmeyi seçenin ışığa kavuşacağını hatırlattığın için Sana şükrediyorum. Senin sevgili Oğlun benim ebedi Prensim ve Kurtarıcımdır. Senin güçlü Yasan her gölgeyi dağıtan bir aydınlıktır. Senin buyrukların, ruhumun huzur bulduğu sağlam yoldur. Değerli İsa’nın adıyla dua ediyorum, amin.
