“Gözlerinizi göklere kaldırıp bakın. Bütün bunları kim yarattı?” (Yeşaya 40:26).

Tanrı bizi dar düşünce kalıplarına ya da sınırlı bir imana hapsolmuş bir yaşam sürmeye çağırmaz. İbrahim’i yaptığı gibi bizi de dışarı çıkarmak ve gökyüzüne yalnızca gözlerimizle değil, yüreğimizle de bakmayı öğretmek ister. Tanrı’yla yürüyen kişi, anlık olanın ve kendisinin ötesini görmeyi öğrenir. Rab bizi, planlarının kaygılarımızdan daha büyük olduğu ve zihnimizin O’nun isteğinin yüceliğiyle uyum bulabileceği geniş yerlere götürür.

Bu, sevgimiz, dualarımız ve hatta hayallerimiz için de geçerlidir. Dar bir yüreğe hapsolduğumuzda her şey küçülür: sözlerimiz, davranışlarımız, umutlarımız. Ama Tanrı’nın güzel buyruklarına uyup O’nun yapmak istediklerine ruhumuzu açtığımızda yaşamımız genişler. Daha çok sever, daha fazla insan için dua eder ve küçük çevremizin ötesinde bereketler görmeyi arzularız. Tanrı bizi içimize kapanık yaşamamız için değil, gökyüzünü burada, yeryüzünde yansıtmamız için yarattı.

Baba planlarını yalnızca itaat edenlere açıklar. O’nunla yürümek istiyorsak çadırdan çıkmalı, gözlerimizi kaldırmalı ve Yüceler Yücesi’nin gerçek yol arkadaşları olarak yaşamalıyız: geniş bir imanla, cömert bir sevgiyle ve Tanrı’nın isteğinin yön verdiği bir yaşamla. —John Jowett’ten uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.

Benimle dua et: Rab Tanrı, kendi düşüncelerimin ve korkularımın sınırları içinde, çadırda rahat ettiğim ne çok zaman oldu. Ama bugün, “Göklere bak!” diyen sesini duyuyorum ve amacının beni çağırdığı yere çıkmak istiyorum.

Yüreğimi genişlet ki Senin sevdiğin gibi seveyim. Görüşümü genişlet ki içtenlikle dua edeyim ve kendi çevremin ötesindeki insanlara ulaşayım. İtaat edip ruhum Senin isteğine yönelmiş olarak geniş yerlerde yürümem için bana cesaret ver.

Ey sevgili Tanrım, beni çadırdan çıkarıp gökleri gösterdiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, beni sonsuz ufuklara götüren haritamdır. Buyrukların yolumu aydınlatan sarsılmaz yıldızlardır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Sana yol gösterecek, izlemen gereken yolu öğreteceğim; gözlerimle sana öğüt vereceğim” (Mezmurlar 32:8).

En yüksek ruhsal yaşam, sürekli çabayla değil, akıcılıkla nitelenen yaşamdır; Hezekiel’in görümünde gördüğü derin nehir gibi. Bu nehre dalan kişi, akıntıya karşı mücadele etmeyi bırakmayı ve onun gücüyle taşınmayı öğrenir. Tanrı, bizim de böyle yaşamamızı ister: Varlığının rehberliğinde doğal bir biçimde ilerleyerek, itaat etmeye alıştırılmış bir yürekten doğan kutsal alışkanlıklarla güç bulalım.

Ancak bu kolaylık kendiliğinden doğmaz. Bizi ayakta tutan ruhsal alışkanlıklar bilinçli bir çabayla geliştirilmelidir. Bunlar küçük seçimlerle, Tanrı’nın gösterdiği yolda yürüme kararlılığıyla başlar. İtaatle atılan her adım bir sonrakini güçlendirir; sonunda itaat bir yük gibi değil, sevinç gibi gelir. Rab’bin görkemli buyrukları düzenli biçimde uygulandıkça, ruhumuzun kararlılık ve esenlikle yürüdüğü içsel patikalara dönüşür.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirir ve gönderir. Bu nedenle, hâlâ zorlanıyor olsan bile sadakatle başla. Kutsal Ruh, sende istikrarlı, huzurlu ve gökten gelen güçle dolu bir itaat yaşamı şekillendirmeye hazırdır. — A. B. Simpson’dan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.

Benimle dua et: Rabbim, Seninle kolaylıkla ve kararlılıkla yürümek istiyorum. Ruhsal yaşamım iniş çıkışlarla değil, içimdeki varlığının kesintisiz akışıyla nitelenmiş olsun. Ruhunun akıntısına kendimi bırakmayı bana öğret.

Rab’bin istediği kutsal alışkanlıkları cesaretle geliştirmeme yardım et. Küçük de olsa her itaat eylemi, sonraki adımlar için yüreğimi güçlendirsin. İtaat etmek dönüşmüş doğam hâline gelene dek bana kararlılık ver.

Ey sevgili Tanrı, Ruhunun içimde sabırla çalıştığı için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, yaşam nehrinin aktığı derin yataktır. Buyrukların beni esenliğe yönelten kutsal dürtülerdir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“RAB kayam, kalem ve kurtarıcımdır; Tanrım, sığınağım, kendisine güvendiğim; kalkanım, kurtuluşumun gücü, yüksek sığınağımdır” (Mezmurlar 18:2).

Tanrı’yla gerçekten yürüyenler, kurtuluşun yalnızca geçmişte yaşanmış bir olay olmadığını deneyimleriyle bilirler. Kurtuluş, her gün yaşanan bir gerçeklik, sürekli bir ihtiyaçtır. Kendi yüreklerinin zayıflığını, ayartıların gücünü ve düşmanın kurnazlığını az da olsa bilenler, Rab’bin sürekli yardımı olmadan zafer kazanmanın mümkün olmadığını bilirler. Beden ile ruh arasındaki mücadele bir başarısızlık işareti değil, göksel aileye ait olanların alametidir.

İşte bu günlük mücadelede Tanrı’nın yüce buyrukları yaşam araçları olarak ortaya çıkar. Buyruklar yalnızca yolu göstermez, canı da güçlendirir. İtaat, tek seferlik bir sınav değil; sürekli bir iman, seçim ve bağımlılık alıştırmasıdır. Dirilmiş Mesih yalnızca bizim için ölmedi; tehlikelerle dolu bu dünyada yürürken bizi şimdi, her an ayakta tutmak için yaşıyor.

Baba planlarını yalnızca itaat edenlere açıklar. Her gün sunduğu kurtuluş, savaşın ortasında bile sadakatle izlemeyi seçenlere açıktır. Bugün ihtiyacını fark et ve itaat ederek bu diri ve şimdiki kurtuluşu ara. —J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.

Benimle dua et: Rabbim, kurtuluşun yalnızca geçmişte aldığım bir şey olmadığını, bugün — burada, şimdi — ihtiyaç duyduğum bir şey olduğunu bana gösterdiğin için Sana övgüler sunuyorum. Her sabah, sağlam durabilmek için Sana ne kadar bağımlı olduğumu yeniden anlıyorum.

Umutsuzluğa kapılmadan zayıflığımı fark etmeme ve her zaman yardımına yönelmeme yardım et. Varlığın çatışmanın ortasında bana destek olsun ve Sözü’ne itaatim güvenle yol göstersin.

Ey sevgili Tanrı, bana diri, şimdiki ve güçlü bir kurtuluş sunduğun için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Önderim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, günlük mücadelelerde beni koruyan kalkandır. Buyrukların, beni zafere bağlı tutan yaşam zincirleridir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“İman sayesinde İbrahim, çağrıldığında itaat etti ve miras alacağı yere gitmek üzere yola çıktı. Nereye gittiğini bilmeden yola koyuldu” (İbraniler 11:8).

Gerçek iman, ayrıntılı haritalar ya da gözle görülür vaatler gerektirmez. Tanrı çağırdığında, güvenen yürek, sonrasında ne olacağını bilmese bile hemen itaatle karşılık verir. İbrahim de böyle yaptı; güvence istemedi, geleceği bilmekte ısrar etmedi. Yalnızca soylu ve sadık bir dürtüyle yönelerek ilk adımı attı ve sonuçları Tanrı’nın ellerine bıraktı. Rab’le yürüyüşün sırrı budur: Önümüzde ne olduğuna dair kaygılanmadan, bugün itaat etmek.

Rab’bin görkemli buyrukları, işte bu itaat adımında pusulamız olur. İman, insan akıl yürütmesiyle değil, Tanrı’nın zaten açıkladıklarına sadakatle uygulamada bulunarak gelişir. Bütün planı anlamamız gerekmez; O’nun şimdi yaktığı ışığı izlememiz yeterlidir. Yürek içtenlikle Tanrı’nın isteğine boyun eğdiğinde, yönümüzü ve varacağımız yeri Baba’ya bırakırız; bu da yeterlidir.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirir. Bugün davet basit: Bir sonraki adımı at. Güven, itaat et ve gerisini Tanrı’ya bırak. Rab’bi hoşnut eden iman, çevresindeki her şey hâlâ görünmezken bile sadakatle harekete geçendir. —John Jowett’ten uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Rab, yolun tamamını görmeden Sana güvenmeme yardım et. İmanım yanıtlar almaya bağlı olmasın; bugün bana gösterdiklerine itaat ederek güçlensin.

Yarını kontrol etmek istediğim için sadakatimi asla ertelemeyeyim. Sesini işitmeyi ve varacağım yeri anlamasam bile yollarında kararlılıkla ve esenlikle yürümeyi bana öğret.

Ey sevgili Baba, İbrahim’i çağırdığın gibi beni de Seninle yürümeye çağırdığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan ayaklarımın altındaki güvenli yoldur. Buyrukların, planına doğru attığım her adımı aydınlatan ışıklardır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Rab’bin dağına kim çıkabilir? Kutsal yerinde kim durabilir? Elleri temiz, yüreği pak olan” (Mezmurlar 24:3-4).

Gökyüzü, insanın tesadüfen ya da işine geldiği için girebileceği bir yer değildir. Tanrı’nın hazırladığı, O’nu gerçekten seven ve O’nun sevgisiyle dönüşen kişiler için ayrılmış bir yuvadır. Göksel konutlar kayıtsız yüreklere değil, daha buradayken yukarıdaki şeylerden sevinç duymayı öğrenenlere verilir. Rab gökyüzünü hazırlar; ama orada yaşayacak kişinin yüreğini de hazırlar, ruhunu sonsuz olanı arzulayacak, özleyecek ve ondan zevk alacak biçimde şekillendirir.

Bu hazırlık, Baba’nın yüce buyruklarına uyarak O’nun sevdiği şeyleri sevmeye başladığımızda gerçekleşir. Zihnimiz daha soylu, yüreğimiz daha hafif olur; ruhumuz, sanki çoktan oradaymış gibi kutsal atmosferi solumaya başlar. Gerçek ruhsallık zorla kazanılan bir şey değildir; günlük itaatten, Baba’yı hoşnut etme konusundaki içten arzudan ve dünyevi, boş şeyleri terk etmekten doğar.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirerek kutsar. İçten şekillendirilmiş olanlar, sonsuz konutlarda sevinçle yaşayacak kişilerdir. Rab’bin ayırdığı yuvaya hazır olabilmen için ruhun daha buradayken hazırlansın. -J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Kutsal Baba, yüreğimi Seninle yaşamaya hazırla. Gökyüzünü yalnızca bilmek istemiyorum; onu arzulamak, onun için yaşamak ve ona göre şekillendirilmek istiyorum. Bana sonsuz olanı sevmeyi öğret.

Varlığın beni içten dışa dönüştürsün ve yukarıdaki şeylerden zevk almamı sağlasın. Beni dünyaya bağlayan her şeyi benden uzaklaştır ve beni kutsallığının tatlılığıyla doldur.

Ey sevgili Tanrım, hem gökyüzünü hem de yüreğimi hazırladığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, beni göksel yaşama uyumlu kılan kalıptır. Buyrukların, beni huzuruna yükselten saf esintiler gibidir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Adın uğruna beni doğruluk yollarında yürütür. Ölüm gölgesinin vadisinden geçsem bile kötülükten korkmam, çünkü Sen benimlesin” (Mezmurlar 23:3-4).

İtaat ve adanmışlık içinde yaşamayı seçtiğimizde yüreğimizde değerli bir şey büyümeye başlar: Tanrı’nın varlığını görünmez olsa bile gerçek kılan, sürekli, sessiz ama sağlam bir iman. O, her şeyin bir parçası olur. Yol zorlaştığında, gölgelerle ve başkalarının görmediği acılarla dolduğunda bile yanımızda dimdik durur ve her adımımıza sevgiyle yol gösterir.

Bu yolculuk kolaylıklarla dolu değildir. Bazen derin sıkıntılardan, gizli yorgunluklardan, en yakınlarımızın bile fark etmediği sessiz acılardan geçeriz. Ama Rab’bin güzel buyruklarına uyan kişi, onlarda yön, teselli ve güç bulur. Baba itaat edenlere şefkatle yol gösterir; yoldan saptığımızda ise bizi kararlılıkla, ama her zaman sevgiyle düzeltir. Her şeydeki amacı aynıdır: bizi O’nun yanında sonsuz huzura kavuşturmak.

Baba, isyan edenleri Oğul’a göndermez. Ama acının ortasında bile O’nun yol göstermesine izin verenlere varlığını, yönünü ve zaferi vaat eder. Bugün yüreğini Rab’bin yoluna teslim et; çünkü O’nunla en karanlık yollar bile ışığa çıkar. —Henry Edward Manning’den uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Rabbim, yol uzun ve ıssız göründüğünde bile benimle olduğuna güveniyorum. Gizli mücadelelerimi, sessiz acılarımı görüyorsun; her şeyde sevgi dolu bir amacın var.

Bana, hafif esintide de kararlı düzeltme sözlerinde de Seni dinlemeyi bilen yumuşak huylu ve itaatkâr bir yürek ver. Kendi isteğimin içinde kaybolmayayım; Senin yönlendirmene teslim olayım ve varacağım yerin daima huzur ve esenlik olduğunu bileyim.

Ey sevgili Tanrı, anlamadığım zamanlarda bile bana böylesine özenle yol gösterdiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prens’im ve Kurtarıcım. Güçlü Yasan, zorlu yollarda bana destek olan değnektir. Buyrukların, beni huzuruna götüren güvenli yoldur. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Yüreği temiz olanlara ne mutlu! Çünkü onlar Tanrı’yı görecekler” (Matta 5:8).

Gök yalnızca uzak bir varış noktası değildir; Tanrı’nın varlığının tüm güzelliği ve görkemiyle bütünüyle hissedileceği yerdir. Burada, yeryüzünde, bu görkemin parıltılarını deneyimliyoruz; ama orada hiçbir sınırlama olmaksızın açığa çıkacak. Bir gün Yaradan’ın huzurunda durup O’nu olduğu gibi göreceğimiz vaadi yalnızca bizi teselli etmekle kalmaz, aynı zamanda yüceltir. Krallar Kralı’nın huzuruna göksel varlıklarla yan yana çıkmak için yaratıldığımızı bilmek, burada nasıl yaşadığımızı değiştirir.

İşte bu yüzden, şimdiden yüreğimizi Rab’bin güzel buyruklarıyla uyumlu hâle getirerek yaşamalıyız. Tanrı’nın açıkladıklarına itaat etmek bizi yalnızca daha iyi insanlar yapmaz; o görkemli, sonsuz huzura çıkacağımız güne de hazırlar. Gök, meraklılar için değil, itaat edenler içindir. Baba’yı içtenlikle arayan ve O’nun belirlediği yollarda yürüyenler, bu dünyanın tozundan yükseltilerek Yüceler Yücesi’nin görkemini seyredecekler.

Baba, bağışlanma ve kurtuluş için itaat edenleri kutsar ve Oğul’a gönderir. Bugün yaşamınız bu sonsuz buluşmaya bilinçli bir hazırlık olsun. Tahtın huzuruna çıkmaya çağrılmış biri gibi; alçakgönüllülükle, saygıyla ve sadakatle yaşayın. — H. Melvill’den uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.

Benimle dua et: Yüceler Yücesi Rab, bir gün huzurunda durma vaadi ne büyük! Bunun nasıl olacağını anlamasam da görkeminin bütünüyle açığa çıkacağını bilmek yüreğimi umutla dolduruyor.

Seni bekleyen biri gibi yaşamayı bana öğret. Burada, yeryüzünde yaptığım her seçim Seninle birlikte olma arzusunu yansıtsın. Bugünkü itaatim, yarına dair taşıdığım umudun işareti olsun.

Ey sevgili Tanrım, beni bu görkemli sona çağırdığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, yüzünle buluşmaya hazırlayan yoldur. Buyrukların, Seninle birlikte sonsuzluğa götüren basamaklardır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Bana, ‘Ya Rab, ya Rab!’ diyen herkes Göklerin Egemenliği’ne giremeyecek; ancak göklerdeki Babam’ın isteğini yerine getiren girecektir” (Matta 7:21).

Hepimizin öğrenmesi gereken bir şey var: Tanrı hakkındaki fikirlerimiz, kuramlarımız ve insani yorumlarımız sınırlı ve geçicidir. Hiçbir teolojik sistem kendi başına sonsuz gerçek değildir; bunlar yalnızca eski Tapınak gibi, bir süreliğine yararlı olan geçici yapılardır. Kalıcı olan ve Tanrı’nın yüreğine dokunan şey görüşlerimiz değil, yaşayan iman ve uygulamalı itaattir. Tanrı’nın çocukları arasındaki gerçek birlik, doktrinsel uzlaşmadan değil, sevgi ve saygıyla Rab’be içtenlikle adanmaktan ve O’na hizmet etmekten doğacaktır.

İsa bizi fikir öğretmenleri olmaya değil, Baba’nın isteğini yerine getirmeye çağırdı. Sözlerin ötesine geçen, gündelik yaşamda kanıtlanan ve itaat kayası üzerine kurulan bir iman öğretti. Tanrı’nın görkemli buyruklarına bağlı bu iman, birleştiren, dönüştüren ve gerçek Hristiyanlığa yönelten şeydir. Görüşlerimizi savunmayı bırakıp açıklanmış gerçeği yaşamaya başladığımızda, Tanrı’nın ışığı küçük topluluklarımızda güçlü biçimde parlar; gerçek birlik ve bol yaşam getirir.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yöneltir. Bugün yalnızca zihninle inanmayı değil, yüreğinle itaat etmeyi ve ellerinle hizmet etmeyi seç. -J. M. Wilson’dan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Rab Tanrı, beni görüşlerimin kibrinden kurtar ve sonsuz olanın özünü aramaya yönelt. Bilgiyi kutsallıkla, söylemi itaatle karıştırmama izin verme. Bana gerçekten önemli olanı değerli görmeyi öğret.

Bulunduğum yerde birliği sağlamama yardım et; herkesin aynı düşünmesini bekleyerek değil, alçakgönüllülükle yaşayarak ve sevgiyle hizmet ederek. Tanıklığım her türlü savdan daha güçlü olsun ve yaşamım Senin gerçeğini dile getirsin.

Sevgili Baba, gerçek Hristiyanlığın itaat etmekte ve sevmekte olduğunu bana gösterdiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, gerçek imanı ayakta tutan temeldir. Buyrukların, Senin için yaşamak isteyenleri birleştiren köprülerdir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Her şeyi zamanında güzel yaptı; insanın yüreğine de sonsuzluğu koydu” (Vaiz 3:11).

Bizi tam da bu zamana tesadüf ya da düşman getirmedi. Bu kuşağı savaş alanımız, tarihten bize düşen pay olarak belirleyen Tanrı’nın ta kendisiydi. Bizi buraya O yerleştirdiyse, burada yaşamaya, mücadele etmeye ve itaat etmeye çağrıldığımız içindir. Daha kolay günler dilemeyi sürdürmenin faydası yok; çünkü doğru zaman şimdidir ve bu zamanla cesaretle, saygıyla ve hakikatle yüzleşmek lütuftur. Her zorluk, içimizde daha derin, daha ciddi ve daha gerçek bir imanı uyandırmak için Tanrı’nın kullandığı bir araçtır.

İşte bu zor günlerde kendimize güvenmekten vazgeçmeyi ve Rab’bin yüce buyruklarının yönlendirmesine teslim olmayı öğreniriz. Kolayca inanma hâli dağıldığında gerçek iman ortaya çıkar. Tanrı’nın çoktan bildirdiği sözlere itaat ederek, O’nun çoktan çizdiği yolda yürüyerek devam edecek güç buluruz. Yaşadığımız zaman kararlılık ve ayırt etme gücü gerektiriyor; Baba’nın Yasası’na itaat de tam olarak bunları içimizde oluşturuyor.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirerek kutsar ve gönderir. Bugün bu zamanı cesaret ve alçakgönüllülükle yaşamayı seç; gücüne değil, seni tarihin tam da bu anına çağıran Tanrı’nın bilgeliğine güven. —John F. D. Maurice’ten uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Ebedî Tanrı, zamanları ve mevsimleri biliyorsun; bu zamanın benim için Senin tarafından seçildiğini biliyorum. Bugün, burada, Rab’bin istediği şekilde yaşama sorumluluğundan kaçmak istemiyorum.

Daha kolay bir geçmiş dilememe değil, Rab’bin hazırladığı bu zamanda kararlı ve sadık olmama yardım et. Olgun bir imanla inanmayı, cesaretle itaat etmeyi ve gözlerimi Senin isteğine dikerek yürümeyi öğret.

Ey sevgili Rab, beni bir amaçla bu zamana yerleştirdiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim ebedî Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, ters rüzgârlarda bile bana yol gösteren dümenimdir. Buyrukların, çevremdeki her şey belirsiz görünse bile üzerinde yürüyebileceğim sağlam zemindir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Siz de diri taşlar olarak ruhsal bir ev inşa edilmek üzere bir araya getiriliyorsunuz; kutsal bir kâhinler topluluğu oluyorsunuz” (1. Petrus 2:5).

Burada yaşadığımız hayat, çok daha büyük ve görkemli bir yapının inşa edildiği yerdir. Bu dünyada yürürken, taş ocağındaki işlenmemiş taşlar gibiyiz; bir amaç doğrultusunda şekillendiriliyor, yontuluyor ve hazırlanıyoruz. Her sıkıntı darbesi, uğradığımız her haksızlık, karşılaştığımız her zorluk Tanrı’nın işinin bir parçasıdır; çünkü yerimiz burada değil, Rab’bin gözle görülmeyen ama kesin ve sonsuz olan göksel görkemli yapısındadır.

Bu hazırlık sürecinde Tanrı’nın güzel buyruklarına itaat etmek büyük önem taşır. Tanrı bizi bir çekülle ölçer gibi hassasiyetle ölçer ve yüreğimizin bütünüyle O’nun isteğine uygun olmasını arzular. Bugün yalnızca acı ya da rahatsızlık gibi görünen şey, aslında bir gün O’nun sonsuz tapınağının kusursuz uyumuna yerleştirilebilmemiz için Yaratıcı’nın elleriyle yaptığı bir ayarlamadır. Burada hâlâ ayrı ve dağınığız; ama orada tek bir beden olacağız, kusursuz bir birlik içinde, her birimiz kendi yerimizde.

Tanrı planlarını yalnızca itaat edenlere açıklar. Baba’nın yaşamınızda yaptığı işi imanla kabul edin ve O’nun isteğine göre şekillenmeyi seçin. Çünkü hazırlanmaya razı olanlar, zamanı geldiğinde Tanrı’nın doluluğunun yaşadığı göksel tapınağın bir parçası olmaya götürülecekler. —J. Vaughan’dan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.

Benimle dua et: Görkemli Rab, amaçlarını anlamadığım zamanlarda bile beni şekillendiren ellerine güveniyorum. Her zor anın sonsuz bir değeri olduğunu biliyorum; çünkü ruhumu şu an görebildiğimden çok daha büyük bir şey için hazırlıyorsun.

Ruhunun işini kabul edebilmem için bana sabır ve iman ver. Senin tasarına göre biçimlendirilmeye hazır, diri bir taş olayım. İyileştirmeden önce canımı acıtsa bile bana itaat etmeyi ve isteğine bütünüyle teslim olmayı öğret.

Ey sevgili Tanrı, sonsuz tapınağının inşasına beni de kattığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, beni göğe yönelten ölçüdür. Buyrukların, beni kusursuzca yontan güvenilir araçlardır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.