“Rab korkusu bilgeliğin başlangıcıdır; Kutsal Olan’ı tanımak anlayıştır” (Süleyman’ın Özdeyişleri 9:10).

Yürek, zihin ve bilgelik Tanrı’nın yönlendirmesi altında birlikte ilerlediğinde güçlü bir kuvvet ortaya çıkar. Varlığımızı harekete geçiren sevgidir; sevgi olmadan ruh, yaratılış amacına karşı duyarsızlaşarak uykuya dalar. Zihin ise güç ve yetenektir; gerçeği anlamamız için Yaratıcı’nın verdiği bir araçtır. Ama bütün bunları birleştiren ve bizi daha yüce bir şeye yönelten, yukarıdan gelen bilgeliktir: Tanrı’nın kendi karakterini yansıtarak sonsuz doğamıza uygun yaşamak.

Rab’bin görkemli buyruklarında açığa çıkan bu bilgelik, yaşamımızı kutsallık içinde şekillendirir. Özümüzü silip atmaz; tam tersine, varlığımızı tamamlar; doğamızı lütfa, anlayışımızı ışığa, sevgimizi diri imana dönüştürür. Tanrı’nın açıkladıklarına itaat ettiğimizde sıradanlığın üzerine yükseliriz. Bilgelik bizi amaç, denge ve derinlikle sonsuzluğun çocukları gibi yaşamaya yönlendirir.

Baba planlarını yalnızca itaat edenlere açıklar. Yüreğimizi, zihnimizi ve itaatimizi Rab’bin yüce yollarıyla birleştirdiğimizde O bizi dönüştürür ve kurtuluş ile doluluğa kavuşmamız için Oğul’a gönderilmeye hazırlar. Bu üç katlı ip bugün ve her zaman içimizde sağlam olsun. -J. Vaughan’dan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Sonsuz Tanrı, bilgeliğin ne güzel! Bizi yürek, zihin ve ruhla yarattın; bütün bu parçalar ancak Sende kusursuz bir uyum içinde birleşir. Amaçla yaşamama ve Rab’bin bana verdiği armağanları boşa harcamamama yardım et.

Bana arı bir sevgiyle sevmeyi, berrak düşünmeyi ve bilgelikle yürümeyi öğret. İmanı akıldan, sevgiyi gerçekten asla ayırmayayım; içimdeki her şey Senin varlığın ve sözün aracılığıyla kutsal kılınsın.

Ey sevgili Baba, gerçek bilgeliğin Senden geldiğini bana gösterdiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, varlığımı sonsuzlukla uyumlu kılan kaynaktır. Buyrukların, zihni, yüreği ve ruhu kusursuz bir birlik içinde birleştiren kutsal ipliklerdir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Bak, bugün önüne yaşamı ve iyiliği, ölümü ve kötülüğü koyuyorum… Öyleyse yaşamı seç” (Yasa’nın Tekrarı 30:15,19).

Tanrı bize hem bir armağan hem de bir sorumluluk olan bir şey verir: seçme gücünü. Yolculuğumuzun en başından beri bize yaklaşır ve şöyle sorar: “Sana ne vermemi istersen dile.” Yaşam, bizi sürükleyip götüren bir akıntı değildir; her seçimin yüreğimizde ne olduğunu ortaya koyduğu bir kararlar alanıdır. Bu çağrıyı görmezden gelmek ya da seçim yapmayı reddetmek bile başlı başına bir seçimdir. Kaderimizi belirleyen, çevremizdeki koşullar değil, bu koşullar karşısında izlemeye karar verdiğimiz yöndür.

Ancak bu seçim boşlukta yapılmaz; Tanrı’nın çizdiği harika yola itaat etmeye dayanmalıdır. Tanrı bize yalnızca seçme hakkı vermekle kalmaz, görkemli buyrukları aracılığıyla doğru yönü de gösterir. Yaradan’ın sesini önemsemeden kendi bildiği gibi yaşamaya çalışan kişinin yaşamı kayba dönüşür, ruhu da sönmeye başlar. Oysa mücadele ederken bile itaat etmeyi seçtiğimizde yenilmez oluruz; çünkü hiçbir kötülük, biz izin vermedikçe bizi yıkamaz.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirip gönderir. Bugün, ilahi çağrı karşısında bilgelikle seçim yap. İtaat etmeyi, yaşamayı ve zafer kazanmayı seç; çünkü Tanrı’nın yolu tam bir yaşama götüren tek yoldur. —Herber Evans’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Adil Baba, beni seçim yapmaya çağıran sesinin önünde saygıyla eğiliyorum. Karar verme sorumluluğundan kaçan biri gibi yaşamak istemiyorum; aksine, seni içtenlikle izlemenin önemini ve güzelliğini kavrayan biri olmak istiyorum.

İradene evet, yalnızca iyi görünen yollara hayır deme cesaretini bana ver. Bilgelikle, imanla ve itaatle seçim yapmayı öğret; çünkü gerçek zaferin yalnızca sende olduğunu biliyorum.

Sevgili Rab, bana seçme özgürlüğü ve izlemem gereken doğru yolları verdiğin için sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim ebedi Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, yaşamın yol ayrımlarında yanan bir meşaledir. Buyrukların, karar zamanlarında ruhumu güvende tutan sağlam çapalar gibidir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Dileyin, size verilecek; arayın, bulacaksınız; kapıyı çalın, size açılacaktır” (Matta 7:7).

Rab, iyiliğiyle önümüzde kapılar ve fırsatlar açar; hatta dünyevi konularda bile bizden dilememizi ister: “Ne istersen dile, sana vereyim.” Ama dilemek boş bir eylem değildir. Gerçek dua, istenen şeye doğru adım atmaya hazır, içten bir yürekten doğar. Tanrı tembelliği ödüllendirmez, yüzeysel arzuların üzerine de bereket dökmez. Gerçekten dileyenler, bu içtenliklerini eylemleriyle, sebatlarıyla ve Tanrı’nın belirlediği yollara bağlılıklarıyla gösterirler.

İşte tam bu noktada, Rab’bin görkemli Yasası’na itaat etmek büyük önem kazanır. Buyruklar, dileklerimizin gerçekleşmesinin önünde engel değil, O’nun bizi vermek istediklerine götürdüğü güvenli yollardır. Çaba ve sadakatle birlikte sunulan dua, Baba’nın gözünde büyük değer taşır. Dilediğimizde ve O’nun isteğine göre yürüdüğümüzde, sonucun bereket olacağından emin olabiliriz.

Baba bereket verir ve itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirir. Bir şey için yakarıyorsanız, doğru yollarda yürüyüp yürümediğinizi gözden geçirin. Tanrı, davranışlara dönüşen imanı onurlandırır; itaatle birleşen içten dua ise yaşamların yönünü değiştirir. — F. W. Farrar’dan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.

Benimle dua et: Sevgili Baba, ihtiyacım olan her şeyi içtenlikle aramama yardım et. Önünde söylediğim sözler boş ya da aceleyle söylenmiş olmasın; gerçekten Sana saygı duyan bir yürekten doğsun.

İsteğine uygun davranmam ve Senin hazırladığın adımları izlemem için bana istek ver. Dualarımın yanıtını beklerken yollarına değer vermeyi ve o yollarda kararlılıkla yürümeyi öğret.

Ey sadık Tanrım, gerçek duanın itaatle birlikte yürüdüğünü bana öğrettiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prens’im ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, tüm kararlarımda bana yol gösteren haritadır. Buyrukların, vaatlerine doğru yol gösteren ışık yolları gibidir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Ama doğru kişi imanıyla yaşayacaktır; geri çekilirse canım ondan hoşnut olmayacaktır” (Habakkuk 2:4).

Gerçek iman acele anlarında değil, meyveler gecikiyor gibi görünse bile kararlılıkla yürümekte kendini gösterir. Tanrı işini nadiren bir anda tamamlar. Neredeyse görünmez bir tohumdan güçlü bir ağacın yavaşça büyümesi gibi, katman katman, zaman içinde ve mevsimlere göre çalışır. Karşılaştığımız her zorluk, sessizce beklediğimiz her an, sahici olanı güçlendiren ve yalnızca görünüşten ibaret olanı açığa çıkaran bir sınavdır. Gerçekten iman eden kişi, en karmaşık zorluklar karşısında bile vazgeçmeden beklemeyi öğrenir.

Bu olgunlaşma süreci sabırdan fazlasını gerektirir; bizi güzel buyrukları aracılığıyla bilgelikle yönlendiren Baba’nın rehberliğine boyun eğmeyi gerektirir. Acele etmeyen iman, Tanrı’nın sonsuz öğretilerine adım adım itaat eden imanın ta kendisidir. Baba bizi bu sadık yürüyüşte sınar ve hazırlar; gerçekten O’na ait olanları yalnızca öyle görünenlerden ayırır.

Baba isyankârları Oğul’a göndermez. Ama her şeyi açıkça göremeseler bile sebat edenlere yolu gösterir ve onları kurtuluşa götürür. Sağlam durmaya, güvenmeye ve itaat etmeye devam edin; çünkü Tanrı’nın zamanı kusursuzdur ve O’na güvenenler asla utandırılmayacaktır. -J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Rabbim, doğru zamanda, yakınmadan ve vazgeçmeden beklemeyi bana öğret. İmanın gücünü ortaya koyan ve karakterimi Senin isteğine göre şekillendiren sabrı bana ver. Aceleci davranmama izin verme; huzurla yürümemi sağla.

Her şey yavaş ya da zor göründüğünde bile itaat edebilmem için beni güçlendir. Doğal büyüme gibi ruhsal büyümenin de zaman aldığını ve Senin yollarında sağlam durduğumda her adımın değerli olduğunu bana hatırlat.

Ey sevgili Tanrım, bende sabırla ve amaçla çalıştığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, yüreğimde gerçek imanın filizlenmesini sağlayan yağmur gibidir. Buyrukların, ruhsal olgunluğa giden yolculukta güvenli basamaklardır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Bir annenin teselli ettiği kişi gibi ben de sizi teselli edeceğim; Yeruşalim’de teselli bulacaksınız” (Yeşaya 66:13).

Yüreğimizin öyle büyük bir acıyla dolduğu anlar olur ki tek istediğimiz içimizi dökmek, açıklamak, ağlamaktır… Ama Tanrı varlığıyla bizi sardığında daha derin bir şey gerçekleşir. Annesinin kollarına alındığında acısını unutan bir çocuk gibi, biz de Baba’nın tatlı tesellisiyle kuşatıldığımızda sıkıntımızın nedenini unuturuz. Tanrı’nın koşulları değiştirmesi şart değildir; orada olması, varlığımızın her köşesini sevgi ve güvenle doldurması yeterlidir.

İşte bu yakınlık ortamında Tanrı’nın görkemli yollarını izlemenin önemini hatırlarız. Tanrı’nın sesine itaat edip öğretilerine bağlı kaldığımızda, O’nun gelip bizi esenlikle ziyaret etmesine yer açarız. Baba’nın varlığı isyanla bir arada bulunmaz; O, itaatkâr yürekte konut kurar ve mücadelelerin ortasında ferahlık getirir.

İtaat bize bereket, özgürlük ve kurtuluş getirir. Bugün yüreğiniz huzursuz ya da yaralıysa Baba’nın kollarına koşun. Soruna takılıp kalmayın; acının yerini almasına ve canınızı varlığının tatlılığıyla doldurmasına izin verin. —A. B. Simpson’dan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.

Benimle dua et: Sevgili Baba, kaç kez yüreğim sorularla dolu olarak Sana geldim; Sen ise bana yalnızca sevginle karşılık verdin. Her şeyi açıklamana gerek yok; yanımda olman yeter, ben de huzur bulurum.

Çözümlerden çok varlığına güvenmeyi bana öğret. Kendi yöntemlerimle işleri çözme telaşı uğruna tesellinden asla vazgeçmeyeyim. Varlığın yeter, sevgin iyileştirir.

Ey sevgili Rab, beni tesellinle sardığın ve yeterli olduğunu bana hatırlattığın için Sana teşekkür ederim. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, yüreğimi isteğine uygun hâle getiren bir kucaklayıştır. Buyrukların, teselli eden bir annenin dokunuşu kadar yumuşaktır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Bu nedenle tövbe edin ve Tanrı’ya dönün ki günahlarınız silinsin ve Rab’bin huzurundan ferahlık zamanları gelsin” (Elçilerin İşleri 3:19).

Hafıza, Tanrı’nın verdiği bir armağandır; ama büyük günde aynı zamanda bir tanık olacaktır. Birçok kişi geçmişteki hatalarını unutmaya, yaptıkları yanlışları gömmeye çalışır; sanki zaman onları silme gücüne sahipmiş gibi. Ama Tanrı’nın Oğlu’nun kanı bu izleri silmemişse, Tanrı’nın bizzat “Hatırla” diyeceği an gelecek ve daha önce görmezden gelmeye çalıştığımız her şey, bütün ağırlığı ve acısıyla bir anda geri dönecektir.

Bizi suçlamasına gerek kalmayacak; vicdanımızın sesi gür çıkacak. Gerçek huzuru bulmanın tek yolu, Tanrı’nın harika Yasasına itaat etmek ve O’nun bizi Kurtarıcı’ya yönlendirmesine izin vermektir. Bu, yüzeysel bir itaat değil; suçluluğun tehlikesini ve yalnızca Oğul’un verebileceği bağışlanmanın paha biçilmez değerini kabul eden gerçek bir teslimiyettir. Baba, isyankârları Oğul’a göndermez; gerçeğin dokunduğu ve O’nun yüce yollarında yürümeye karar verenleri gönderir.

Bugün, Rab’bin buyruklarına uygun yaşamak ve O’nun huzuruna korkusuzca, ruhumuz arınmış ve esenlik içinde çıkmaya hazırlanmak için bir fırsattır. Belirlenen günde hafızamız bizi suçlamasın; itaat ve dönüşümle dolu bir yaşamın tanığı olsun. —D. L. Moody’den uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarına dek.

Benimle dua et: Tanrım, bütün yollarımı biliyorsun. Gözlerinden gizli hiçbir şey yok ve bir gün her şeyin açığa çıkacağını biliyorum. Bahanelere ya da unutmaya sığınmadan, huzurunda temiz bir yürekle yaşamayı bana öğret.

Sana itaat etmek ve yolunda yürümek için sahip olduğum her fırsata değer vermeme yardım et. Ruhun düzeltilmesi gereken şeyleri bana göstersin ve içtenlikle, saygıyla kararlılıkla ilerlemem için bana güç versin.

Ey sadık Baba, hafızanın yükü ve bağışlanmanın değeri konusunda beni uyardığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prens’im ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, kim olduğuma dair gerçeği gösteren aynadır. Buyrukların, vicdan huzuruna giden güvenli yoldur. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Rab’bin adını çağıran herkes kurtulacak” (Yoel 2:32).

Tanrı’nın kutsallığı ve adaleti vicdanımıza açıkça göründüğünde, günahın içimizde açtığı uçurumu net bir şekilde görürüz. Adem’in düşüşünden miras kalan imansızlıkla lekelenmiş yozlaşmış bir yürekten gerçek bir umut filizlenemez. Gerçek durumumuzla yüzleştiğimiz bu anda, kendi dışımıza bakmaya başlarız; bir Kurtarıcı ararız, kendi başımıza asla yapamayacağımızı yapabilecek birini.

Sonra diri imanla, Tanrı’nın Kuzusu’nu, gökle yer arasında aracı olmak üzere gönderilen Oğul’u görürüz. Çarmıhta dökülen kan gözlerimizin önünde gerçek olur; O’nun gerçekleştirdiği kefaret yalnızca bir düşünce olmaktan çıkar ve tek umudumuz hâline gelir. Ancak bu kurtuluşu kavradıkça, ona giden yolun Baba’yı hoşnut etmekten geçtiğini de anlarız; seçip O’nun açıkladığı harika buyruklara göre yaşadığımızda bizi Oğul’a yönelten aynı Baba’yı.

İtaat bize bereket, özgürlük ve kurtuluş getirir. Eski kurbanlar, masum hayvanın ölümünden önce Yasa’ya sadakat gerektirdiği gibi, Baba da bugün kendi yollarında içtenlikle yürüyenleri Kuzu’ya yönlendirir. Yüreğimiz itaat etmeye hazır olsun ki O bizi kurtuluş kaynağına götürsün. —J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Kutsal Tanrı, içime baktığımda kurtuluşa ne kadar muhtaç olduğumu görüyorum. İçinde bulunduğum düşmüş durumdan kendi çabamla kurtulmam mümkün değil. Bu yüzden gözlerimi her temiz ve gerçek şeyin kaynağı olan Sana çeviriyorum.

Oğlun’un kurban oluşunun değerini görebilmem için gözlerimi aç ve yollarında sadakatle yürümeyi bana öğret. İsa’ya asla asi bir yürekle yaklaşmayayım; bunun yerine, iradene teslim olan ve her şeyde Seni hoşnut etmeye çalışan biri olarak yaklaşayım.

Ey sevgili Rab, kurtuluşun yalnızca Oğlun’da olduğunu bana gösterdiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, ruhumu O’nunla buluşmaya hazırlayan yoldur. Buyrukların beni kurtuluşa götüren basamaklar gibidir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Bana yakar, sana yanıt vereyim; bilmediğin büyük ve gizli şeyleri sana bildireyim” (Yeremya 33:3).

İçimizde yaşam varsa, bu yaşam mutlaka kendini gösterir; iç çekişlerle, iniltilerle ya da sessiz feryatlarla bile olsa. Diri Tanrı’nın dokunduğu can, günahın soğukluğu ya da ruhsal uyuşukluk içinde rahat edemez. Mücadele eder, inler, nefes almaya çalışır. Bedenin ve eski doğanın ağırlığı altında boğulsa bile, yukarıdan gelen yaşam sessiz kalmayı reddeder. Onu boğmaya çalışan bu ölüm bedeninden kurtulmak, doğrulmak ve özgürleşmek için çabalar.

İçimizdeki bu çatışma, içimizde değerli bir şeyin yaşadığının işaretidir. Tanrı’nın yüce buyruklarına itaat etmenin önemi de tam bu mücadelede ortaya çıkar. Tanrı’nın güçlü Yasası’na itaat etmek, O’nun yüreğimize yerleştirdiği yaşamı güçlendirir. Bedensel doğa bizi yere bağlamaya çalışırken, Rab’bin buyrukları bizi yukarı çeker; kim olduğumuzu ve nereye gitmemiz gerektiğini hatırlatır.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirir. İç mücadeleler karşısında umutsuzluğa kapılma; yaşam varsa umut da vardır. Aramaya, yakarmaya, itaat etmeye devam et… Gizlide olanı gören Rab işitecek ve harekete geçecektir. Seni boğmaya çalışan her şeyi yenene dek, içine ektiği yaşamı bizzat güçlendirecektir. -J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Rab Tanrı, içimde yaşanan mücadeleleri yalnızca Sen bilirsin. Bazen kendimi büyük bir yükün altında nefes almaya çalışan biri gibi hissediyorum; yine de yakarmaya devam ediyorum, çünkü içimde yaşam olduğunu ve bu yaşamın Senden geldiğini biliyorum.

Yeryüzüne ait, soğuk ve boş şeylere beni bağlamaya çalışan her şeye karşı mücadele etmem için bana güç ver. Gücüm tükenmiş gibi görünse bile Sana itaat etme arzusunu içimde yeniden canlandır. Canımın sessizliğine asla razı olmayayım; içtenlikle Seni aramaya devam edeyim.

Ey sevgili Baba, içimde gerçek yaşamın kıvılcımını yaktığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, bitkin ruhuma yeniden güç veren nefestir. Buyrukların, beni karanlıktan dışarı çeken ışık ipleridir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“Bu Yasa Kitabı’nda yazılanları dilinden düşürme; gece gündüz onun üzerinde düşün ki içinde yazılanların tümünü dikkatle yerine getiresin. O zaman yolun açık olacak ve başarılı olacaksın” (Yeşu 1:8).

Tanrı’nın Sözü üzerinde düşünmek, gün içinde dua etmek ya da Kutsal Kitap okumak için bir zaman ayırmaktan çok daha fazlasıdır. Gerçek anlamda düşünmek, yaşarken gerçekleşir; ilahi gerçeklerin günlük yaşamımız boyunca kararlarımızı, yanıtlarımızı ve tutumlarımızı şekillendirmesine izin verdiğimizde. Doğru kişi dürtüleriyle hareket etmez; düşünceleri Rab’bin açıkladıklarıyla uyumlu olduğundan, yaşamın karşısında gökten gelen bilgelikle karşılık verir.

Kutsal Kitap bazı durumlar için doğrudan talimatlar vermese bile, her gün Rab’bin gerçekleriyle beslenen kişi izlemesi gereken doğru yolu ayırt edebilir. Çünkü Tanrı’nın harika buyruklarını yüreğine kazımıştır ve bu buyruklar orada meyve verir. İlahi Yasa yalnızca bilinen bir şey değildir; ister sıradan günlük yaşamda ister zor zamanlarda olsun, her adımda yaşanır.

Tanrı planlarını yalnızca itaat edenlere açıklar. Rab’bin görkemli buyruklarının günlük seçimlerimize yön vermesine izin verdiğimizde, yönlendirilmek, güçlendirilmek ve Oğul’a gönderilmek için alan açarız. Bugün ve her gün zihnimiz Baba’nın sözlerine bağlı kalsın; davranışlarımız da ikrar ettiğimiz imanı doğrulasın. -Joseph Blenkinsopp’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Ebedi Baba, Sözü’n her küçük ayrıntısında yaşamımda canlı olsun. Seni yalnızca belirli zamanlarda aramayayım; attığım her adımda, günüm boyunca sesini duymayı öğreneyim.

Rab’bin söylediklerini daima hatırlayarak yaşama bilgelikle karşılık vermeyi öğret bana. Kolay yanıtlar olmadığında bile yolundan sapmamam için öğretilerini yüreğime yaz.

Ey sevgili Tanrım, Sözü’n üzerinde düşünmenin her an Seninle yaşamak olduğunu bana öğrettiğin için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim ebedi Prens’im ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, düşüncelerimi aydınlatan günlük bir hazinedir. Buyrukların, her kararımda güvende kalmamı sağlayan fenerlerdir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.

“RAB çobanımdır, eksiğim olmaz. Beni yemyeşil çayırlarda yatırır, sakin suların kıyısına götürür” (Mezmurlar 23:1-2).

Tanrı bize yol gösterirken asla yanılmaz. Yol zor göründüğünde ve önümüzdeki manzara bizi korkuttuğunda bile Çoban, bizi en çok güçlendirecek otlakların nerede olduğunu tam olarak bilir. Bazen bizi kendimizi rahat hissetmediğimiz yerlere götürür; orada direnişlerle ya da sınavlarla karşılaşırız. Ama O’nun gözünde bu yerler verimli tarlalardır; imanımız orada beslenir, karakterimiz şekillenir.

Gerçek güven açıklama gerektirmez. Görevimiz bütün nedenleri anlamak değil, çevremizdeki sular çalkantılı görünse bile Rab’bin gösterdiği yönde ilerlemektir. Tanrı’nın harika Yasası bize, O’nun gösterdiği yolda sadakatle ilerlediğimizde acı dalgalarının bile ferahlık kaynaklarına dönüşebileceğini gösterir. Güvence, bizi yaratanın açıkladığı yollarda yüreğimiz kararlı biçimde ilerlemektir.

İtaat bize bereket, özgürlük ve kurtuluş getirir. Tanrı her canın neye ihtiyacı olduğunu bilir ve sesini dinlemeyi seçenlere kusursuzca yol gösterir. Büyümek, güçlenmek ve Oğul’a gönderilmek istiyorsan, bugün Baba’nın seni yerleştirdiği yeri kabul et ve Rab’bin sonsuz öğütleriyle beslenerek güvenle yürü. —Hannah Whitall Smith’ten uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Sadık Baba, yolu anlamadığımda bile Sana güvenmeyi seçiyorum. Sen, ben atmadan önce her adımımı bilen Çoban’sın; hiçbir şeyin beni sevgi dolu bir amaç olmadan yönlendirmediğini biliyorum. Zorluklarla karşılaştığımda bile Sana daha çok güvenmemi sağla.

Rab’bin benim için seçtiği suların kıyısında yatmayı öğret; sular ister sakin ister çalkantılı olsun. Senin gözlerinle görmemi ve gelişimim için hazırladığın her şeyi kabul etmeyi öğrenmemi sağla. Yönlendirişinden asla kuşku duymayayım; itaat ve şükranla izinden gideyim.

Ey sevgili Tanrı, karanlık vadilerde bile bana yol gösteren kusursuz Çoban olduğun için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, canımı besleyen yemyeşil bir otlaktır. Buyrukların beni arındıran ve güçlendiren diri sulardır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.