“Bir annenin teselli ettiği kişi gibi ben de sizi teselli edeceğim; Yeruşalim’de teselli bulacaksınız” (Yeşaya 66:13).

Yüreğimizin öyle büyük bir acıyla dolduğu anlar olur ki tek istediğimiz içimizi dökmek, açıklamak, ağlamaktır… Ama Tanrı varlığıyla bizi sardığında daha derin bir şey gerçekleşir. Annesinin kollarına alındığında acısını unutan bir çocuk gibi, biz de Baba’nın tatlı tesellisiyle kuşatıldığımızda sıkıntımızın nedenini unuturuz. Tanrı’nın koşulları değiştirmesi şart değildir; orada olması, varlığımızın her köşesini sevgi ve güvenle doldurması yeterlidir.

İşte bu yakınlık ortamında Tanrı’nın görkemli yollarını izlemenin önemini hatırlarız. Tanrı’nın sesine itaat edip öğretilerine bağlı kaldığımızda, O’nun gelip bizi esenlikle ziyaret etmesine yer açarız. Baba’nın varlığı isyanla bir arada bulunmaz; O, itaatkâr yürekte konut kurar ve mücadelelerin ortasında ferahlık getirir.

İtaat bize bereket, özgürlük ve kurtuluş getirir. Bugün yüreğiniz huzursuz ya da yaralıysa Baba’nın kollarına koşun. Soruna takılıp kalmayın; acının yerini almasına ve canınızı varlığının tatlılığıyla doldurmasına izin verin. —A. B. Simpson’dan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşmek üzere.

Benimle dua et: Sevgili Baba, kaç kez yüreğim sorularla dolu olarak Sana geldim; Sen ise bana yalnızca sevginle karşılık verdin. Her şeyi açıklamana gerek yok; yanımda olman yeter, ben de huzur bulurum.

Çözümlerden çok varlığına güvenmeyi bana öğret. Kendi yöntemlerimle işleri çözme telaşı uğruna tesellinden asla vazgeçmeyeyim. Varlığın yeter, sevgin iyileştirir.

Ey sevgili Rab, beni tesellinle sardığın ve yeterli olduğunu bana hatırlattığın için Sana teşekkür ederim. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, yüreğimi isteğine uygun hâle getiren bir kucaklayıştır. Buyrukların, teselli eden bir annenin dokunuşu kadar yumuşaktır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.