“Korktuğum gün Sana güveneceğim” (Mezmurlar 56:3).

Gerçek iman, rahat zamanlarda öğrenilmez. Tanrı vaatlerini sakin anlarda verir, iyilikle konuşur ve harika sözlerle antlaşmalarını doğrular. Ama sonra, terk ettiği için değil, kendisini işiten kişinin güveninin ne kadar ileri gideceğini görmek için bir süreliğine geri çekilir. İşte o zaman sınav gelir ve çoğu kez Tanrı’nın söylediği her şeye ters düşüyormuş gibi görünür.

Her şeyin yıkılıyor gibi göründüğü bu sınanma anlarında iman gerçek değerini gösterir. Can, fırtınanın ortasında bile gözlerini yukarı çevirmeli ve çevresindeki her şey korku uyandırırken Tanrı’ya güvenmelidir. Sadık kullar böyle zafer kazandı: Her şey kolayken değil, inanmak imkânsız göründüğünde. İman, her şeyi anladığında değil, sebat ettiğinde taçlandırılır.

Ancak bu iman itaate dayanmalıdır. İtaat etmeden inanmak gerçek iman değildir. Tanrı’ya gerçekten güvenen can, O’nun güçlü Yasası’na bağlı kalır ve kusursuz buyruklarında yürür. İtaat gerçek olduğunda, en çetin sınav bile zafer fırsatına dönüşür ve vaat, Tanrı’nın söylediği gibi tam vaktinde gerçekleşir. —Lettie B. Cowman’dan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Tanrım, bir süre sessiz kaldığında bile benimle olduğun için Sana şükrediyorum. Sen konuştun; bu bana yeter. Sen sadıksın ve vaatlerin gerçektir.

Sınandığımda bile vazgeçmeyen bir iman ver bana. Fırtınanın ortasında Sana güvenmeyi ve zor günde bana söylediklerini hatırlamayı öğret. Yollarından asla ayrılmayayım; çıkış yolu göremediğimde bile cesaretle itaat etmeyi sürdüreyim.

Ey en kutsal Tanrı, her sözü yerine getiren Tanrı olduğun için Sana tapıyor ve Seni yüceltiyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, dalgaların ortasında sağlam bir çapa gibidir. Kusursuz buyrukların karanlıkta parlayan fenerler gibi canıma zafer yolunu gösterir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.