“Sabırla Rab’bi bekledim, O bana eğildi ve yakarışımı işitti” (Mezmurlar 40:1).
Bazen Rab yüzünü gizlemiş gibi görünür ve kendimizi zayıf, kafası karışık ve göksel olana uzak hissederiz. Yavaş öğrenen, az meyve veren öğrenciler gibi, doğruluk yolunda arzuladığımızdan çok daha geride yürüdüğümüzü düşünürüz. Fakat böyle anlarda bile değişmeyen bir şey vardır: Gözümüzü O’na çevirmek, O’nunla birlikte olma arzusunu içtenlikle taşımak ve O’nu bırakmamaya kararlı olmak. Bu ısrar, gerçek öğrencinin işaretidir.
İşte Rab’be bu sadık bağlılıkta, gerçeği daha derinlemesine tanımaya başlarız. Karanlık günlerde bile sebat ettiğimizde, Tanrı’nın harika Yasası yüreğimize güçle açılır. Onun yüce buyrukları, acılarımıza, sıkıntılarımıza ve ihtiyaçlarımıza doğrudan seslenir, yürüyüşümüzü hassasiyetle şekillendirir. Tanrı’nın gerçeği, Eski Antlaşma’daki peygamberlere ve İsa’ya verilen Yasada ifade edildiği gibi, günlük yaşamımıza giderek daha canlı ve uyarlanmış hale gelir.
Her şey sessiz göründüğünde bile Rab’be bakmaya devam et. Baba, Oğul’a itaat edenleri bağış ve kurtuluş için gönderir ve kutsar. Seni muhteşem buyruklarına göre yürümeye çağıran O’nun elini bırakma. İtaat bize bereket, özgürlük ve kurtuluş getirir—karanlıkta yürüyor gibi hissetsek bile, O bizi ışığıyla yönlendirir. -J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Yarın görüşmek üzere, eğer Rab dilerse.
Benimle dua et: Rab, Seni net göremediğimde bile, Seni aramaya devam etmeyi seçiyorum. Beni beklemek için sabır ve zayıf hissettiğimde bile öğrenmeye devam etmek için alçakgönüllülük ver.
Yasana güvenmeyi bana öğret, onu takip etmek zor göründüğünde bile. Senin muhteşem buyrukların, ruhumun ezildiği günlerde bile temelim olsun.
Ey sevgili Tanrım, sessizlik anlarında bile Senin sadakatinle ayakta kaldığım için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim ebedi Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, en yoğun karanlığı bile aydınlatan bir meşale gibidir. Buyrukların, beni saran ve yolda sağlam tutan kollar gibidir. Bu duamı İsa’nın değerli adıyla ediyorum, amin.
