“Rab’bin dağına kim çıkabilir? Kutsal yerinde kim durabilir? Elleri temiz, yüreği pak olan” (Mezmurlar 24:3-4).

Gökyüzü, insanın tesadüfen ya da işine geldiği için girebileceği bir yer değildir. Tanrı’nın hazırladığı, O’nu gerçekten seven ve O’nun sevgisiyle dönüşen kişiler için ayrılmış bir yuvadır. Göksel konutlar kayıtsız yüreklere değil, daha buradayken yukarıdaki şeylerden sevinç duymayı öğrenenlere verilir. Rab gökyüzünü hazırlar; ama orada yaşayacak kişinin yüreğini de hazırlar, ruhunu sonsuz olanı arzulayacak, özleyecek ve ondan zevk alacak biçimde şekillendirir.

Bu hazırlık, Baba’nın yüce buyruklarına uyarak O’nun sevdiği şeyleri sevmeye başladığımızda gerçekleşir. Zihnimiz daha soylu, yüreğimiz daha hafif olur; ruhumuz, sanki çoktan oradaymış gibi kutsal atmosferi solumaya başlar. Gerçek ruhsallık zorla kazanılan bir şey değildir; günlük itaatten, Baba’yı hoşnut etme konusundaki içten arzudan ve dünyevi, boş şeyleri terk etmekten doğar.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirerek kutsar. İçten şekillendirilmiş olanlar, sonsuz konutlarda sevinçle yaşayacak kişilerdir. Rab’bin ayırdığı yuvaya hazır olabilmen için ruhun daha buradayken hazırlansın. -J.C. Philpot’tan uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Kutsal Baba, yüreğimi Seninle yaşamaya hazırla. Gökyüzünü yalnızca bilmek istemiyorum; onu arzulamak, onun için yaşamak ve ona göre şekillendirilmek istiyorum. Bana sonsuz olanı sevmeyi öğret.

Varlığın beni içten dışa dönüştürsün ve yukarıdaki şeylerden zevk almamı sağlasın. Beni dünyaya bağlayan her şeyi benden uzaklaştır ve beni kutsallığının tatlılığıyla doldur.

Ey sevgili Tanrım, hem gökyüzünü hem de yüreğimi hazırladığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan, beni göksel yaşama uyumlu kılan kalıptır. Buyrukların, beni huzuruna yükselten saf esintiler gibidir. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.