“İman sayesinde İbrahim, çağrıldığında itaat etti ve miras alacağı yere gitmek üzere yola çıktı. Nereye gittiğini bilmeden yola koyuldu” (İbraniler 11:8).

Gerçek iman, ayrıntılı haritalar ya da gözle görülür vaatler gerektirmez. Tanrı çağırdığında, güvenen yürek, sonrasında ne olacağını bilmese bile hemen itaatle karşılık verir. İbrahim de böyle yaptı; güvence istemedi, geleceği bilmekte ısrar etmedi. Yalnızca soylu ve sadık bir dürtüyle yönelerek ilk adımı attı ve sonuçları Tanrı’nın ellerine bıraktı. Rab’le yürüyüşün sırrı budur: Önümüzde ne olduğuna dair kaygılanmadan, bugün itaat etmek.

Rab’bin görkemli buyrukları, işte bu itaat adımında pusulamız olur. İman, insan akıl yürütmesiyle değil, Tanrı’nın zaten açıkladıklarına sadakatle uygulamada bulunarak gelişir. Bütün planı anlamamız gerekmez; O’nun şimdi yaktığı ışığı izlememiz yeterlidir. Yürek içtenlikle Tanrı’nın isteğine boyun eğdiğinde, yönümüzü ve varacağımız yeri Baba’ya bırakırız; bu da yeterlidir.

Baba, itaat edenleri bağışlanma ve kurtuluş için Oğul’a yönlendirir. Bugün davet basit: Bir sonraki adımı at. Güven, itaat et ve gerisini Tanrı’ya bırak. Rab’bi hoşnut eden iman, çevresindeki her şey hâlâ görünmezken bile sadakatle harekete geçendir. —John Jowett’ten uyarlanmıştır. Rab izin verirse yarın görüşürüz.

Benimle dua et: Rab, yolun tamamını görmeden Sana güvenmeme yardım et. İmanım yanıtlar almaya bağlı olmasın; bugün bana gösterdiklerine itaat ederek güçlensin.

Yarını kontrol etmek istediğim için sadakatimi asla ertelemeyeyim. Sesini işitmeyi ve varacağım yeri anlamasam bile yollarında kararlılıkla ve esenlikle yürümeyi bana öğret.

Ey sevgili Baba, İbrahim’i çağırdığın gibi beni de Seninle yürümeye çağırdığın için Sana şükrediyorum. Sevgili Oğlun benim sonsuz Prensim ve Kurtarıcımdır. Güçlü Yasan ayaklarımın altındaki güvenli yoldur. Buyrukların, planına doğru attığım her adımı aydınlatan ışıklardır. İsa’nın değerli adıyla dua ediyorum, amin.